php

فصل دوم آموزش PHP ، دستور متغير ها

متغیرها

فرض كنيد شما مي خواهيد يك مقدار عددي يا رشته ايي مثلا نمره يه دانشجو يا اسم يك دانشجو رو نگه داريد و بعد از يك سري كار ها دوباره استفاده كنيد براي اين كار از متغيير ها استفاده ميكنيم و يك متغيير را تعريف ميكنيم.در زبان هاي ديگر مانند Pascal# , C++ , C , C ما هنگام تعريف متغيير بايد نوع آن را هم تعريف كنيم اما در PHP نيازي به تعريف نوع متعيير نمي باشد خود PHP نوع آن را تشخيص مي دهد . PHP به حروف بزرگ و كوچك حساس است.براي تعريف متغيير دو نوع متغيير موجود است اولي ثابت ها هستند كه بعد از تعريف آن ها از آن ها فقط استفاده ميكنيم و مقدار آن ها را نمي توان تغيير داد و مقدار آن ها هميشه ثابت هستد نوع دومي متغيير ها معمولي هستند كه مقدار آن ها مي توانند در داخل برنامه تغيير كنند .

قوانين نام گذاري متغيير ها

  1. نام متغيير مي تواند از حروف الفباي انگليسي و بزرگ و كوچك و عدد و علامت _ ( همان Underline )تشكيل شود .
  2. نام متغيير حتما بايد با يك حرف يا علامت _ شروع شود. مثال نام Intnumber صحيح و نام 1intغلط است .
  3. نام يك متغيير نمي تواند شامل فاصله باشد .

ثابت ها

ثابت ها در كل برنامه به صورت سراسري هستند و در برنامه با دستور define تعريف مي شوند و در نام گذاري آن ها لازم نيست كه كاراكتر $ اول آن قرار بگيرد . دستور define سه ورودي دارد كه اولين ورودي آن نام ثابت هست و دومين ورودي آن مقدار آن ثابت هست و ورودي سومي كه اختياريهم هست مقدار true يا false است كه اگه در آن true قرار دهيم نام ثابت ما در كل برنامه حساس به حروف بزرگ و كوچك نيست و فرقي نمي كند كه در برنامه با حروف بزرگ نوشته شوند يا كوچك ولي اگر false قرار دهيم در كل برنامه حساس به حروف بزرگ و كوچك است و ما بايد در كل برنامه نام ثابت را دقيقا همان نامي كه در دستور define نوشتيم بنويسيم پيشفرض دستور define كلمه false است. به مثال define توجه كنيد .

خروجی

متغيير ها

در PHP براي تعريف متغيير بايد از كاراكتر $ اول اسم متغيير استفاده كرد كه خود PHP نوع داده ايي آن را تشخيص مي دهد . وقتي متغييري را تعريف مي كنيد محلي (يا Local ) است اين به اين معني استكه وقتي متغييري در داخل يك تابع تعريف شود فقط در همان تابع قابل دسترسي هست نه در كل برنامه
براي اين منظور ما در PHP چهار دامنه كاربرد متغيير داريم كه به شرح زير است .

  1. Local
  2. Global
  3. Static
  4. Parameter
متغيير هاي Local

متغييري كه درون تابع تعريف مي شود فقط براي آن تابع قابل استفاده است و محلي است وبعد از اتمام كار تابع متغيير هاي محلي درون آن از درون حافظه حذف مي شوند . به مثال local توجه كنيد در اين مثال يك تابع نوشته شده است البته شما هنوز با نوشتن آن آشنا نشديد نگران نباشيد در مباحث بعد
با آن آشنا مي شويد .

اين برنامه خطا مي دهد چون متغيير x به صورت Local است و نمي توان همينطوري درون تابع از آن استفاده نمود .

مقالات مرتبط:

زبان برنامه نویسی PHP چیست؟

فصل اول آموزش PHP ، دستور Print و Echo

متغيير هاي Global

هر متغييري كه خارج از تمام توابع تعريف شده باشد داراي دامنه كاربردي Global خواهد بود . متغيير هاي Global را مي توان در هر قسمت برنامه از جمله درون توابع بطور مشترك استفاده كرد . براي استفاده از متغيير درون تابع از كلمه كليدي global استفاده مي كنيم كه به دو صورت است . به مثال
global توجه كنيد .

خروجی

100

نوع دوم مثال global2

خروجی

100

متغيير هاي Static

گاهي ما مي خواهيم بعد از تمام شدن دستورات تابع متغيير هاي محلي آن تابع و مقادير درون آن ها از بين نروند تا بار ديگر كه آن تابع اجرا شد مقادير قبلي درون آن ها محفوظ مانده باشند و بتوان از آن ها استفاده كرد براي اين كار وقتي كه براي اولين بار بخواهيم متغيير را تعريف كنيم از عبارت static استقاده ميكنيم اما فراموش نكنيد اين متغيير ها نيز به صورت محلي هستند يعني فقط براي آن تابع شناخته مي شوند به مثال static دقت نماييد .

خروجی:

0

1

2

3

متغيير هاي Parameter

اين يك متغيير محلي است كه مقدار آن در زمان فراخواني تابع براي آن متغيير ارسال مي شود و محل تعريف آن درون پرانتز جلوي تابع است.به مثال parameter توجه كنيد .

طراحی سایت فانوس ارائه دهنده روش های نوین در طراحی سایت و اپلیکیشن موبایل با بالاترین کیفیت و بهترین قیمت

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به گفتگو ملحق بشید ؟
در صورت تمایل همکاری کنید !

دیدگاهتان را بنویسید